เรียน  ผู้ที่แอบอ่านทุกท่าน

ฉันมีเรื่องอยากจะบอกค่ะ

คนที่มาแอบอ่านไดอารี่ฉัน ทำร้ายฉันมาหลายครั้งแล้ว
แต่ฉัน ก็ยังไม่เข็ด และยังอยากที่จะระบายความรู้สึกต่างๆลงไป
ฉันรู้สึกยังไง ฉันก็เขียนอย่างนั้น ก็นี่มันพื้นที่ของฉันนี่นา
เวลาที่รู้สึกดี ฉันก็เขียนว่ารู้สึกดี
ฉันไม่ชอบใจอะไร ฉันก็บอกตรงๆว่าไม่ชอบพฤติกรรมแบบนี้
บางเรื่องฉันไม่เคยพูดออกไป คนที่แอบอ่าน เค้าคงคิดว่าฉันด่าลับหลังสินะ
(เออ บางทีด่าลับหลังจริงๆนี่หว่า ไม่เถียงเลย ใครจะกล้าด่าตรงๆฟะ)

บางเรื่อง ฉันเขียนไว้ตั้งนานแล้ว
แต่คนแอบอ่านเพิ่งจะมาอ่านเจอในอีกครึ่งปีให้หลัง
มาด่าในคอมเมนท์ซะสาดเสียเทเสีย
พอสืบจนรู้ว่าเป็นใคร ก็เปลี่ยนมาส่งเมลล์ประชดประชันซะงั้น

แค่ฉันคิดคนละแง่มุมกับเค้าเนี่ยนะ

ฉันเขียนไปว่า ฉันไม่ชอบที่มาคิดเงินค่าเหล้ากับคนที่ไม่ได้กิน (แต่ฉันก็จ่าย)
ฉันจัดลำดับ ทริปที่ฉันไปแล้วสบายใจ
ฉันระบายไปว่า ฉันไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่

ฉันไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นในที่ของฉันงั้นหรือ ?

เค้าตอบว่าอะไรฉันไม่ได้จำแล้ว แต่เค้าใช้ศัพท์นามสมัยพ่อขุนกับฉัน
ฉันไม่ได้กระแดะ แต่ฉันไม่เคยพูดแบบนี้กับใคร (อย่างมากก็พูดกับตัวเอง)
และไม่เคยมีใครมาพูดแบบนี้กับฉัน
ฉันไม่เคยดูถูกหรือต่อว่าคนที่ใช้ศัพท์แบบนี้
ฉันฟังได้ ฉันอ่านได้ ได้อารมณ์ดีออก แต่อย่ามาใช้กับฉัน
ฉันไม่ได้เป็นลูกผู้ดีมาจากไหน แต่ฉันเลือกที่จะไม่ใช้ คนที่คุยกับฉันก็เลยไม่ใช้ตามไปด้วย
แต่คุณใช้คำพูดแบบนี้กับคนที่ไม่สนิทกัน มันควรแล้วหรือ

แต่เมลล์นั่น แจกแจงรายละเอียดการไปทริป
ประมาณว่า ถูกขนาดนี้จะหาได้ที่ไหน ค่ารถไม่ต้องออก ค่ากินถูกแสนถูก บลา บลา บลา  ซ้ำยัง fwd ไปให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกคน

สุดท้าย เรื่องก็จบลงตรงที่ว่าต่างคนต่างอยู่
ไม่ได้มีเรื่องจำเป็นต้องติดต่อกัน ไม่ได้มีความจำเป็นต้องเจอกัน
ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่า คุณเป็นคนยังไง

แย่หน่อย ตรงที่เค้าเป็นที่รักของเพื่อนๆมากกว่าฉัน
ฉันกลายเป็นยัยตัวร้าย นับตั้งแต่นั้นมา
(หรือฉันเป็นอยู่แล้ว ??)

ฉันเลือกไม่ไปในที่ที่เค้าอยู่ บอกตรงๆฉันทำใจไม่ได้
จนทำให้ ฉันขาดการติดต่อกับเพื่อนๆหลายๆคน
แรกๆ เพื่อนๆก็ยังชวนฉัน  ฉันก็ปฏิเสธ
หลายๆครั้งเข้า เค้าก็เลิกชวนฉัน

(แต่พอมีเรื่องสำคัญๆ เช่นงานแต่งงาน เพื่อนก็ยังชวนอยู่)

จะว่าไป ฉันก็ทำตัวเองนี่นะ ฉันเลือกไม่ไปเองนี่นา อย่าไปอ้างคนอื่นเลย เหอๆๆ

แต่ฉันก็ยังเขียนไดอารี่ต่อไป
เขียนเรื่องนู้น นี้ นั่น ไปตามเรื่องตามราว
และยังเป็นเหมือนเดิม คิดยังไงก็เขียนอย่างนั้น

สักสามปีที่แล้ว

มันเป็นความผิดของฉันเอง ที่ฉันไม่กล้าบอกเค้าตรงๆ
กลับมาเขียนความรู้สึก"สุดท้าย"ไว้ที่นี่
.... โดยที่เก็บเรื่องราวระหว่างทางไว้ในใจ

ฉันเขียนเรื่องนั้นได้สักพักนึง

ก็ตามเคยค่ะ มีคนแอบอ่านที่หวังดี อ่านแล้วไปบอกเค้า
เค้าก็เข้ามาอ่าน แต่เค้าเลือกที่จะเงียบ ไม่ ... แม้แต่จะถามฉัน

เวลาผ่านไป จนฉันเริ่มรู้สึกผิดสังเกต

ฉันถามเค้าว่า เป็นอะไร
เค้าตอบกลับมาว่า ไปเขียนอะไรไว้ที่ไดอารี่ล่ะ

ค่ะ ฉันเขียนเรื่องเกี่ยวกับเค้า
แต่ทุกๆคนไม่เว้นแต่คนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทกลับไปถามเค้า
... ไม่มีใครมาถามฉันเลย

ถามคนที่ไม่เขียนจะรู้อะไรล่ะ

แต่ตอนจบของเรื่องนี้ ก็จบลงด้วยดี (มั้ง)
ทั้งฉันและเค้า ได้คุยกัน รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น
ฉันจำได้ว่า ฉันเล่าเหตุผลคร่าวๆให้เพื่อน 2 คนฟัง
ฉันไม่รู้ว่าเค้าทั้งสองจะเอาไปบอกใครต่ออีกหรือเปล่า
ฉันไม่รู้ว่า ใครคนนั้นบอกกับเพื่อนๆว่าอย่างไร

ยังไง คนบอกเลิกก็เป็นคนผิดอยู่ดี
ฉันเป็นคนใจร้ายในสายตาของใครหลายๆคน
ฉันทำร้าย "คนดีๆ" ลงได้อย่างไร .... นี่คงเป็นคำถามที่คนบางคนคิดสินะ

ฉันเริ่มเขียนไดอารี่ออนไลน์ ตั้งแต่ปี 2004 หรือ ปี 2547
และฉันก็จะยังเขียนความรู้สึกของฉันต่อไป
ฉันจะยัง คิดอย่างไรก็เขียนอย่างนั้น ต่อไป

ฉันไม่คาดหวังว่า  ฉันจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยจากสิ่งที่ฉันเขียนลงไป

แต่เพราะมิตรภาพผ่านตัวอักษรที่ฉันได้รับอยู่ทุกวันนี้

ทำให้ฉันอยากจะเขียนต่อ
เพราะฉัน.....ไม่อยากจะเสียมันไป ...

 

 

ตุลาคม 2551